Jerzy Wyszomirski
Krytyk literacki, pisarz, poeta
- Urodzony
- 23 października 1897, Zambrów
- Zmarł
- 2 czerwca 1955, Łódź
- Zawody
- krytyk literacki, pisarz, poeta
Jerzy Wyszomirski, używający pseudonimu „Wysz”, urodził się 23 października 1897 roku w Zambrowie. Spędził tam dzieciństwo, mieszkając z matką i siostrami do czasu pierwszej wojny światowej. Po ukończeniu gimnazjum w Mohylewie i służbie wojskowej studiował polonistykę na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, które ukończył w 1925 roku. Pracował jako nauczyciel, a od 1930 roku zajmował się krytyką literacką i felietonistyką, współpracując między innymi z wileńskim dziennikiem „Słowo”. Publikował także poezje, w tym tomy „Całopalenie”, „Chwila niepokoju” i „Niewczesne”.
Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie i współpracował z prasą konspiracyjną w Biurze Informacji i Propagandy Armii Krajowej. Po wojnie osiadł w Łodzi, gdzie publikował w gazetach i magazynach. Gdy nie mógł drukować felietonów, zajmował się tłumaczeniem literatury rosyjskiej, przekładając utwory między innymi Gogola, Czechowa, Tołstoja i Gorkiego. Zmarł 2 czerwca 1955 roku w Łodzi.
Na podstawie artykułu „Jerzy Wyszomirski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.